DIT DUS!

Ik denk dat ik een jaar of tien was, toen Diederick mij achterna rende met de woorden "ik ga je pakken!". Het lukte me om 'ongepakt" thuis te komen, maar dit is mijn eerste herinnering aan angst. Diederick woonde twee straten verder en ik kon hem dus elk moment tegengekomen. Mijn geheugen vertelt me dat ik maandenlang heb lopen broeden om dit probleem op te lossen. Ik weet niet hoe betrouwbaar mijn geheugen is, dus misschien was het een week. Maar ik vond een oplossing! Praten. Ik bedacht me "ik kan altijd praten". Dus Diederick kom maar op! Mijn nieuwe wapen is jou vragen "waarom doe je dit eigenlijk?" Heb daar maar eens van terug!

‚Äč

Ook al zie ik nu dat het allemaal wat gecompliceerder is dan dat, ik vind het nog steeds een briljante oplossing. Praten kan verhelderen, geruststellen, helpen, opluchten en nog veel meer! Dus ik praat graag, maar ik zeg wel het liefst wat zinnigs. Ik ga het proberen, hier met dit blog. Wil je dat ik over een specifiek onderwerp schrijf? Laat het me weten!