Emotioneel Incontinent

IK BEN ZO EMOTIONEEL INCONTINENT ALS MAAR KAN

Binnen tien minuten biggelen de tranen over mijn wangen, in de kamer van de school directeur. Het is de eerste ontmoeting die ik met haar heb. De vrouw, waar ik de komende acht jaar direct en indirect mee te maken ga krijgen. En dit is niet het enige gênante moment van de afgelopen jaren. De crèche juffen hebben meer tranen van mij gezien, dan van de hele dreumesgroep in een jaar. Collega’s, buschauffeurs, groentemannen en buurvrouwen. Ik ben zo emotioneel incontinent als maar kan.

 

 

DIE ONGELOFELIJKE, ALLESOVERHEERSENDE LIEFDE

Toegegeven; die tranen komen op bepaalde momenten in de maand iets makkelijker dan op andere momenten. De discussie hoeveel waarde je daar aan moet hechten, wil ik nu niet aangaan. Het maakt mij niet uit, want ik ga mijn agenda niet afstemmen op mijn cyclus. Ik hou me bij de vraag waarom ze zo snel opwellen en naar beneden rollen. Eigenlijk is daar maar één antwoord op; de liefde. Die ongelofelijke allesoverheersende liefde.

 

 

 

JE MOET MIJ NIET VRAGEN TE BEGELEIDEN BIJ SPORTDAG

Ik kom bij de directeur omdat ik heb aangeboden de nieuwsbrief te redigeren. Als kersverse Hagenaar en net uit het ei gekropen moeder van een naar schoolgaand kind, wil ik mijn best doen te integreren. Zowel in de stad als op school. Ik ben geen goeie knutselaar, iets vertellen voor een groep kinderen vind ik ongeveer net zo eng als voor een groep volwassenen en je moet mij ook niet vragen om te begeleiden bij de sportdag, maar de nieuwsbrief; daar zeg ik met volle overtuiging ‘ja’ tegen. Ik vertel dat T en ik net zijn verhuisd, dat we met z’n 2-en gestart zijn en nu in een part time vierkoppig en fulltime driekoppig huishouden wonen. Waar het vandaan komt weet ik niet; maar die tranen zitten er alweer. In een split second besluit ik om maar gewoon te benoemen wat er gebeurt. “Sorry hoor, ik huil zo snel als het over de kinderen gaat” Ik vertel dat ik zo ontzettend trots ben op het blindelingse vertrouwen dat ik van mijn dochter krijg. Dat ik zo ontroerd raak door mijn stiefdochter die geen fan is van verandering en door haar lieve karakter soms helemaal de kluts kwijtraakt in haar pogingen “het goed te doen”.

 

 

NOU BEGIN IK ZELF TOCH OOK…

Het is duidelijk dat deze directeur niet voor niets op een school is gaan werken; de herkenning en liefde voor kinderen is van haar gezicht af te lezen. Ze vertelt iets over haar eigen situatie; het gaat over geadopteerde kinderen,  de vorming van een samengesteld gezin, de kracht en de veerkracht die dat vergt en voor ik het weet hoor ik “nou begin ik zelf toch ook…”.

 

ZIJ EN IK HEBBEN EEN MOMENTJE

Ha! De schooldirecteur die dagelijks pittige discussies heeft over de problematiek binnen het onderwijs of over de vraag of je kinderen met luizen nou wel of niet naar huis moet sturen, zit hier ook een potje te snikken. Tranen van ontroering en trots. Tranen om die kinderen die hier door de school rennen, soms struikelen en weer opstaan. Die leren lezen, leren ruzie maken en leren wie ze zelf zijn binnen een groep. Zij en ik hebben een momentje. Dankzij de tranen ga ik met het volste vertrouwen de komende acht jaar tegemoet!  

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Please reload

Blogs
Please reload