Stickeren

HET WAS VOORAL BELANGRIJK DAT IK NIET ALS LAATSTE WERD GEKOZEN

“Even een pen pakken!” Pfffff, zelfs op een lullige ballpoint zit een naamsticker. Wat is dat toch? Of het nou een gum, een borstel of een 3D printer is; de oudste zet op al haar spullen haar naam. Met watervaste stift. Ik vind er wat van en ooit heeft iemand me geleerd; irritatie is herkenning. En ja hoor….ik stickerde dan wel niet, maar delen: ammehoela! Ik gaf liever het kleinste stuk chocola weg (als ik niet die hele reep achterover had gedrukt), ik wilde mijn zus het liefst aanvallen omdat zij als eerste een cadeautje kreeg uit de zak van sinterklaas. En het kon me vrij weinig schelen dat Karlijn weer als laatste werd gekozen met gym. Het was vooral belangrijk dat ik niet als laatste werd gekozen. Ik was gewoon totaal niet bezig met de ander. Maar dan ook echt niet. Dat betekent dus niet dat ik de rest van de wereld niets gunde, maar dat ik gewoon te druk was met mijn eigen hoofd boven water houden. Stickers plakken is helemaal geen kwestie van willen of toe-eigenen, maar stickers plakken is een kwestie van durven het niet te doen. Een kwestie van vertrouwen. Ik ben opeens heel trots op de oudste; ze is op zoek naar haar plek binnen ons kersverse gezin; you go girl! Het begint bij stickeren, waar zal het naartoe gaan?

 

 

DAN ZIJN ZE NIET ALLEEN ALS WIJ DOODGAAN

Ik zag net op het schoolplein vele vrolijke, chagerijnige, opgeruimde en chaotische ouders; worstelend om de organisatie rondom hun kinderen voor elkaar te krijgen. Wie stickerde vroeger ook alles wat los en vast zat? En wie gaf zijn of haar lievelingsknuffel zo weg aan het nieuwe buurjongetje? En hoe zit het met hun kinderwens? Zou hun kinderwens gevoed zijn door de korte termijn gedachten “gezellig! Een groot gezin” of door de lange termijn gedachten “dan zijn ze niet alleen als wij doodgaan, dan kunnen ze hun verdriet delen”. Mijn vriend en ik hebben allebei één kind. Hij had er wel vier gewild (lachen!), maar in de tijd dat hij die had willen produceren, was zijn relatie er niet naar. Ik had er ook wel vier gewild (gezellig!), maar had überhaupt geen relatie, eentje in je eentje is een feest, maar toen ik begon na te denken over een nummer twee, kreeg ik het een beetje benauwd. En midden in dat proces deelde ik mijn liefde en kreeg ik er gratis en voor niets een meisje bij. Delen heeft zoveel voordelen.

 

 

 

 

GEDEELDE SMART IS HALVE SMART

En wat als wij doodgaan? Zouden onze kinderen elkaar compleet vertrouwen en elkaar steunen, zoals zussen dat doen? Mijn vriend komt ook uit een samengesteld gezin en toen zijn vader drie jaar geleden overleed, waren hij, zijn stief-zussen en zijn broer meer samen (écht samen), dan ooit daarvoor en misschien wel dan ze ooit zullen zijn.  Zolang we het goede voorbeeld kunnen geven, hoeven we voor de band die onze kinderen gaan opbouwen, niet zoveel te doen. Zijzelf en de tijd bepalen hoe hecht of niet hecht die gaat worden. Zullen ze (hopelijk pas over heel, heel lang) met stickers langs de erfstukken lopen (hebben we die eigenlijk?) of elkaar omhelzen en hun tranen delen?

Voorlopig delen we het leven nog even en dat gaat eigenlijk best goed.

 

Share on Facebook
Please reload

Blogs
Please reload