Ik ben Hagenees

Haha, als jij als lezer mijn gezicht nu kon zien; boer met kiespijn…of Amsterdammer op het Plein: ik ben Hagenees, pffffff. Ik fiets door de stad, mijn stad, tranen over mijn wangen. “Ik own deze stad niet”. Ik wist niet eens dat het woord ownen in mijn vocabulaire was geslopen, maar als ik op een later moment Anouk over TVOH (= The Voice of Holland, voor het geval dat…) hoor, begrijp ik dat ik “ownen” dus toch ergens opgepikt moet hebben. Anouk owned deze stad wel, ik niet. Ik hoor over een gracht te fietsen, ik hoor geïrriteerd te bellen naar toeristen, ik hoor gratis te kunnen blowen via de buitenlucht in het centrum, ik hoor met opgeheven hoofd door rood te rijden, ik hoor te fietsen in Amsterdam. Ik own Amsterdam. Ploink, nog een traan.

 

 

 

“Het is ok”, daar is de Geruststeller in mijn hoofd. De Geruststeller staat voor veiligheid, zij zorgt altijd voor lucht en ruimte, zonder het verdriet te ontkennen. “Denk aan het evenwicht, denk aan hoe het komt dat je hier fietst.” Zo’n tien jaar geleden biggelden er ook tranen uit deze zelfde ogen. Maar dan binnen in een te gek appartement (met mega dakterras!!!) in Amsterdam, fiets net geparkeerd voor de deur. Ik ownde zowel appartement, als fiets. Toen rolden de tranen, omdat ik me soms zo eenzaam voelde en ik wilde zo graag een kindje. Er vielen tranen omdat iedereen kerststress had en mopperde dat ze zo geen zin hadden in al dat bezoek met de feestdagen. Geklaag om de drukte en ik wist bij God niet wat ik met al die vrije tijd moest doen. Tegelijk genoot ik; ik ging drie keer per week naar de film, dronk koffie in de leukste tentjes, kreeg het voor elkaar de krant van A to Z te lezen (inclusief alle weekendbijlagen) en maakte prachtige reizen. Ik voel het evenwicht binnenkomen; ik fiets hier, vanavond eten we samen: mijn dochter, zijn dochter en wij. Ik en mijn gezin. En als de kinderen in bed liggen, ga ik lekker klagen over de kerstdagen en hoe we dat gaan doen met al die opa’s, oma’s, zussen, broers en dat van al die verschillende kanten. Waar haal ik de tijd vandaan om cadeautjes te kopen? Om een taart te bakken? (ahum) Ik heb kerststress; wiehoe!!!

 

Dankjewel Geruststeller, dankjewel dat je er altijd bent, dat ik je altijd kan vinden. Dat je me hielp toen ik alleen was, dat je het altijd voor elkaar krijgt iets positiefs te zien zonder het verdriet te ontkennen of te bagatelliseren. Dat je me altijd laat zien dat verdriet en geluk prima samen kunnen gaan. Dat je me al mijn gevoelens gunt. Dankjewel.

 

Ik fiets door Den Haag, de stad die ik nu nog niet own, maar later wel! Sekûh Wetûh!

Share on Facebook
Please reload

Blogs
Please reload