De Dynamiek

Dankjewel, dankjewel moeder van Elske, dankjewel dat je zo’n geweldige inspiratiebron bent. Dankzij jou bestaan er series als De Luizenmoeder, als Papa-dag en dankzij jou wordt er nu geschreven over situaties op het schoolplein, in boeken, tijdschriften, voor toneelstukken. Dankzij jou zit ik hier lekker met een koffietje te typen. Dankzij de dynamiek tussen ‘jouw dochter Elske en haar vriendinnetje Sammie”.

 

Ik stond te kletsen met de moeder van Sammie, net niet op het schoolplein (zo erg zijn we dus echt niet), toen je met een ietwat waarschuwende blik in je ogen riep “Zeg, kan ik jou vanavond even bellen?”. De moeder van Sammie rocks, haar ogen zeiden “Hoezo? Daar heb ik dus echt geen zin in” en haar woorden waren “Ik denk dat ik vanavond niet op kan nemen, maar probeer het gerust”. “Het gaat over de dynamiek tussen onze dochters”. De laatste keer dat ik Sammie zag, was ze acht jaar oud, dus of ik heb zo’n tien jaar liggen slapen of de moeder van Elske is er “zo eentje”. “Ze is er zo eentje” zei Sammie’s moeder.

 

 

 

Lieve moeder van Elske, meiden van acht moeten het zelf oplossen. Sammie zegt A, Elske zegt B, jij maakt je druk en die meiden zijn morgen weer  gezellig samen slijm aan het maken, deze keer met shampoo in plaats van scheerschuim. Laat het los, laat het gaan; Elske zingt het al zo’n jaar of vijf. Je ziet niet wat er tussen half negen en tien voor drie gebeurt op dat schoolplein. Je weet niet waar ze over praten, wat ze doen en wat er speelt. Laat Elske haar verhaal vertellen, luister naar haar, troost haar, maar heb er geen oordeel over. Natuurlijk snap ik dat het rot is je dochter verdrietig te zien en natuurlijk wil je haar helpen. Ik zal toegeven dat ik vorig jaar ook naar de juf ben gestapt omdat de naam van een meisje wel heel vaak op een negatieve manier voorbij kwam. Met schaamrood op mijn wangen heb ik gevraagd of de juffen iets opviel. Dus ik snap je gevoel, maar corrigeer jezelf, beheers jezelf. Dat ga ik volgende keer ook doen. Geef de begeleiders op school jouw vertrouwen en gun die meiden hun ruzies, hun ingewikkelde sociale processen en hun overdreven drama’s. Ze kunnen het beter daar op dat schoolplein oefenen. Ze komen er echt zelf wel uit, laat ze daar trots op zijn en laat hun zelfvertrouwen groeien. Want ‘zelluf doen’ zit echt niet alleen maar in veters strikken en jassen dichtritsen.

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Please reload

Blogs
Please reload