Sorry...

“Goed zo liefje! Gaat hartstikke goed!”. Naar school is toch een dik kwartier fietsen en die beentjes draaier harder dan een hamster in een rad kan rennen en dat na een volle dag school en BSO. “Poep pies, kak!” zingt ze samen met haar vriendinnetje “piemels!”. De weg naar huis kent een aantal behoorlijk drukke punten en bij sommige houd ik mijn hart vast. Ik waak voor helicopter-parenting, maar liever mijn image laten varen en keihard “Schat, doe voorzichtig, kom maar even hier, zit je helm goed vast?” roepen, dan een plat kind. 

 

Bij de rotonde hebben ze de slappe lach “borsten zijn tieten!!!”. Ze slingeren een beetje en een mevrouw komt luid bellend en zuchtend voorbij. Ok, ik geef toe, als je geen curling ouder wil zijn, kost het bakken met energie om jezelf de mond te snoeren en terug te fluiten, dus ik was wat sjagerijnig en het floept eruit “Nou, zeg, een beetje begrip mag ook wel!”. De mevrouw draait zich om en zegt heel rustig “maar dit is gewoon gevaarlijk”. Ik wou op dat moment dat ze zou stoppen dat ze van haar fiets zou afstappen en naar me toe zou lopen. Dat ze mijn dochter en haar vriendin een lolly geeft en zegt “weet je wat ook grappig is? Poep in de kak!”, En terwijl die meiden giechelend over de grond rollen, komt ze bij me staan en zegt ze “Ik snap het hoor. Je wil je kind vrij laten, het zelfvertrouwen waarmee die beentjes draaien, stimuleren en haar alle ruimte geven. Ondertussen wil je haar beschermen voor afslaande fietsers, appende automobilisten en alle andere vrij rond levende types die jouw kind niet op de aller-aller-, maar dan ook allereerste plaats hebben staan. Ik snap dat je je best doet en niets dan goede bedoelingen hebt. Ik snap het.” 

 

 

Maar de mevrouw fietst door. Ik wou dat ik haar had geroepen en had gezegd “wacht even!!”. Dat ik naar haar toe was gelopen en had gezegd “sorry, u heeft gelijk. Sorry, ik reageerde omdat ik het zelf ook doodeng vind en dat ik iets zoek tussen een helicopterende, curling ouder en een moeder die haar kind haar fouten gunt. En die zoektocht is soms best lastig. Ondertussen wilde ik ook nog gezellig kletsen met de moeder van haar vriendin. De moeder die vuur rode wangen kreeg toen haar dochter riep dat ze gister “vijf koekjes, acht paaseitjes, drie ijsjes en een stuk chocola” had gegeten. “Nou, liefje, dat hebben wij dus echt niet in huis” zei haar moeder met die wangen.  Ik zei niets, onze diepvries lijkt op de voorraadkast van een ijssalon en in de snoepla strijden Tony Chocolonely en Haribo om de eerste plek. Dat is trouwens ook een klus. Uit handen blijven van de suiker-maffia. Ervoor zorgen dat de vriendinnetjes van mijn dochter nog wel bij ons thuis mogen komen, terwijl de stukken chips uit hun onderbroek vallen als ze thuis hun pyjama aandoen en de mierzoete limonade uit hun haar moet worden geborsteld.” 

 

Dus mevrouw, stel dat u door een heel heel heel toevallig toeval dit blog leest “sorry!”. U heeft helemaal gelijk, het was gevaarlijk. Ik had in moeten grijpen. Er was geen sprake van curling of helicoptering, het was precies zoals u zei ‘gewoon gevaarlijk’. Dankuwel dat u niet terug snauwde, maar met een lieve stem gewoon de situatie benoemde hoe die was. En sorry suiker-maffia, ook jullie hebben echt een punt. Ik zou ook wel willen dat mijn dochter de wortels en de tomaatjes verkiest boven een zure mat. Het lukt me alleen niet altijd. Soms maakt een zakje berensnoepjes het leven gewoon een stuk makkelijker dan een stukje komkommer in de vorm van een bloemetje en een zwaan van appel. En soms vergis ik me in mijn keuzes om het beste voor mijn kind te doen. Godzijdank deze keer zonder gevolgen. Ik kan niet veel meer doen dan met heel mijn hart hopen dat ze gelukkig zal gaan zijn om de juiste redenen. En dat de missers in haar leven haar niets anders dan levenservaring opleveren.  

 

 

Share on Facebook
Please reload

Blogs
Please reload